نقاشیش سیاه کشید تا پدر کارگرش زیر نور آفتاب نسوزد

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم

از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم

فرقی نداره بی تو بهار مون با پاییز

نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز

غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست

اینجا ولی آسمون باریدنم بلد نیست

غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت

فدای برق ناز اون چشمای قشنگت

غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری

من که خودم می دونم که تو چقدر صبوری

غصه نخور مسافر بازم می ای به زودی

ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی

غصه نخور مسافر غصه اثر نداره

ز دل تو می دونم هیچ کس خبر نداره 

 غصه نخور مسافر رفتیم تو ماه اسفند

بهار تو بر می گردی چیزی نمنونده بخند

غصه نخور مسافر تولد دوباره

غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره

غصه نخور مسافر غصه کار گلا نیس

سفر یه امتحانه به جون تو بلا نیس

غصه نخور مسافر تو خود آسمونی

در آرزوی روزی که بیای و بمونی

پاییز را دوست دارم چون فصل غم است

غم را دوست دارم چون آه دل است

دل را دوست دارم چون عاشق است

عشق را دوست دارم چون نمادی از تو است

             تمام زندگي را گريه كردم

                         نبودي در فراق شانه هايت        

                                 به هر خاكي رسيدم تكيه كردم

امروز بعد از مدتها خواستم در خیابون قدم بزنم .

هدفون رو تو گوشم انداختم و به راه افتادم بعد از ۲ ساعت راه رفتن چشمم به ایستگاه

اتوبوس افتاد ! جایی که خیلی دوستش دارم رفتم و نشستم در فکر فرو رفتم احساس نا

آشنایی به من دست داد ! زمانی به خودم اومدم که دیدم مردم به من خیره شدن! چرا ؟

چون من داشتم اشک میریختم بدون اینکه تغییری در چهرم بوجود اومده باشه ...

من خودم این موضوع رو احساس میکردم ..

اون لحظه داشتم فکر میکردم که این چه احساسی هست که منو اینطوری کرده ؟ بعداز

مدتی متوجه شدم . تا بحال اینقدر تنهائی منو ناراحت نکرده بود . من امشب تنهائی رو

احساس کردم .

به خدا مرگ همین جاست بخند

آن خدایی که بزرگش خوانی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

 زیر این سقف کبود

 یه غریب آشنا

 دلو جانمو ربود

 اینجوری نگام نکن ، گل یاس مهربون 

 اون غریبه خودتی همیشه باهام بمون

سرم و بالا میگیرم و به پنجره اتاقت خیره میمونم

نیستی..نیستی..هنوزم نیستی

میگن فرق کردی

میگن بزرگ شدی

میگن دیگه مثه قدیما دیوونه قایم موشک بازی نستی

مهم نیست!

من چشم میزارم

 وقتی تا 100 بشمرم و برگم

پشت اون دیوار آجری پیدات میکنم

بعدم یواشکی مثه قدیما لپت و بوس کوچولو میکنم

من احمق نیستم! بهم نخند...

دیگه مهم نیست که احساس گناه کنم یا نه

همه چی عادیه

به جز غربت تلخ تو چشمات

و حرفات که میخوان بهم بفهمونن

فراموش شدم!

میشه خودم و بزنم به نفهمی و بازم دنبالت بگردم

درست وقتی که تو سرم داد میزنی و میگی گورت و گم کن

من لبخند بزنم و سعی کنم که وانمود کنم که نشنیدم

بعدم از تو کولم سیگار نصفه شکسته در بیارم و زیر نم نم بارون

دود کنم و از ته دلم آه بکشم و قدمام و سریع تر بر دارم

تو بهم فحش بدی و من سریع تر بدوم!

تا لحظه هم آغوشی!

وقتی  که دیگه راه  فرار برات نمونده سعی میکنم که با تموم وجود

حست کنم

...

میشه فراموشت کرد؟

خودمم دیگه نمیفهمم چی میگم!